Naparstnica purpurowa
Naparstnica purpurowa – Digitalis Purpurea
Ang. Purple Foxglove; franc. Digitale pourpre; niem. Roter Fingerhut; ros. Napierstianka krasna ja.
Występowanie
Europa środk.-zach., w Polsce nieliczne stanowiska w Beskidzie Śląskim i w Sudetach są pod ochroną. Surowiec pochodzi z upraw.
Surowiec
Liść naparstnicy purpurowej — Folium Digitalis purpureae.
Główne związki
Liczne rodzime kardenolidy, m.in. purpureaglikozydy A i B, glukogitaloksyna, digitalinum verum, strospezyd, glukowerodoksyna. Podczas suszenia i przechowywania surowca następuje enzymatyczne odszczepianie drobin glukozy od kardenolidów pierwotnych i tworzenie tzw. glikozydów wtórnych. W wysuszonych liściach naparstnicy znajdują się ponadto inne kardenolidy (m.in. digitoksyna, gitoksyna, gitaloksyna, werodoksyna), saponozydy sterolowe (m.in. digitonina), liczne związki pochodne pregnanu, tzw. związki digitanolowe (m.in. digacetynina), które nie działają na serce oraz flawonoidy (m.in. digitoflawon).
Działanie
Cardiotonicum.
Typowe dla związków kardenolidowych. Glikozydy naparstnicy purpurowej kumulują się w organizmie i powoli wydalają, nieznacznie tylko wzmagają wydzielanie moczu.
Zastosowanie
Najważniejszym wskazaniem dla omawianych związków jest niewydolność mięśnia sercowego i związana z tym niewydolność krążenia oraz niektóre zaburzenia rytmu.